Prince Reza PahlaviDear compatriots,
The Islamic Republic is trying to hide the true voice of the Iranian people amidst the din of the government ceremony for a naturalized criminal and one of the most hated rulers in Iranian history. A worn-out, rotten and declining regime, with fake shows, false propaganda and huge expenses that are looted from the pockets of the Iranian people, is trying to create a fake image of legitimacy for itself.
But the truth of Iran stands somewhere else; next to the names and memories of the brave sons who, with awareness, courage and dedication, sacrificed their lives for the freedom of Iran in one of the most sensitive moments in the history of this land.
More than 40,000 immortals of January, aware of the dangers ahead, stepped on this path. They knew they might never return home, but they stood up at the moment Iran needed them. Unlike Zahhak’s mercenaries, they did not come to the field for petty promises and personal gains. They stood up, gloriously, to reclaim Iran and our national identity. Those who were made of life, belief, and light, stood up against the darkness so that the name of Iran would live on; and their names would forever remain in the history of our land. They showed that love for the homeland is stronger than the fear of death.
Today, six months have passed since those days, but for the noble and eternal families, time still stands still in those difficult nights; families who have lost their beloved and sometimes only breadwinner; fathers and mothers who open their eyes every morning with the emptiness of their child; wives, sisters, and brothers who, in addition to the pain of grief, also endure the pressure of threats and repression.
These families are not the only ones who bear a single scar; They are the guardians and trustees of the memory and sacrifice of the bravest sons of Iran. It is our responsibility to not let them carry this heavy burden alone. It is our national and patriotic duty to support them more than ever; to visit them, to echo their voices, to keep the memory of their loved ones alive, and to the best of our ability, not to let mental pressure, threats, and financial difficulties force them into silence and oblivion.
History has repeatedly shown that no power can forever extinguish the will of a united nation that has risen to liberate itself and build a better future. The path that has been illuminated by the sacrifice of the immortal sons of Iran will continue; until the day Iran achieves freedom, a national state, and a future worthy of our great nation.
Enduring Iran
هممیهنان عزیز، جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد. اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند. بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است. امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند. این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند. تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد. پاینده ایران
